Terug naar Albert Einstein
Terug naar  Creatief met Einstein 
Naar Centrale Hal

Relativiteitspoëzie

Wij zijn blij met de eerste, toegezonden relativiteitsgedichten:

Je meet fout 

De meetslaaf beweegt
met de staaf om te meten
vliegensvlug mee met de vluchtende balk 
en vlijt er zijn starre staaf langsheen, 
gelijk als toen in rust (in absolute rust)
toen de meetslaaf met zijn meetstaaf
de te meten balk in alle rust kon meten,
en meet hetzelfde als voorheen.

Rusteloos meet hij voort
opnieuw de balk die passeert
en niet meer in te halen valt.
Dan meet hij maar de tijd en hoe snel de balk gaat
of waar deze zich bevindt op tijdstip nul
Maar hoe hij het ook wendt of keert
De meetslaaf meet hetzelfde niet
en meet misschien verkeerd.

 Angstzweet breekt hem uit
de meetslaaf zou zo graag het goede meten
maar heeft geen goede naam
De waarnemer worstelt met de meetfout
waaraan hij niet ontkomen kan
omdat hij alleen maar waar kan nemen
zoals hij dat kan, "zoals we uit ervaring weten"
voegde Einstein daaraan toe.

Wiebe de Wit
29 februari 2006

 

Uit de bundel "Wis- en Natuurlyriek"
van Drs. P en Marjolein Kool
Utigeverij Nijgh & Van Ditmar in 2000

Gedicht van Drs.P

            FORMULE

Schrandere opmerking:
'E = mc²'
Ja, Albert Einstein - 
Die kende zijn vak

En zijn betoog was heel
Argumentatierijk
(Blijft achterwege hier
Voor het gemak)

en een gedicht van Marjolein Kool

X-as                        

Een x-as, ziek en hoogbejaard,
lag op zijn doodsbed neder
en sprak, berustend en bedaard:
"Wij zien elkander weder.

Men heeft mij immers steeds beloofd
dat ik, na het cremeren,
wanneer het vuur zal zijn gedoofd,
als as zal wederkeren.'

terug naar begin